4. Listy od nikogo

Siema!

U ciotki prąd oddali ale ja nareszcie jestem w domu i tu mam prąd! ;D Musiałam od kuzynki pożyczyć pendrive, bo to u niej pisałam rozdział ale oto jestem!

Anonimowy, no Harry długo będzie czekać na Lapiego :( Dzięki za twoją opinię.
Destiny Cage, owszem ferie za szybko mijają. Dzięki za zapas weny! Jej nigdy nie za dużo!Co do Percy'ego Jacksona - to zaczęłam czytać tę serię. Jest super. Dzięki z poleceni :D I muszę chyba częściej zaglądać do ciebie na bloga.

Ania, doczekałaś się i dzięki za wenę. Co do twojego poprzedniego komentarza to nigdy się nie spodziewała, że ktoś mógłby płakać czytając moje opo. Fajnie jest wiedzieć, że moje wymysły wzbudzają takie emocje.

A teraz kurtyna w górę i zaczynamy! :D

* * *

- Gdzie Potter? - zapytał jeden z aurorów nie będący w Zakonie Feniksa,zatrzymując się przed schodami, które prowadziły na podwyższenie.
- W wieży Gryffindoru - uśmiechnął się słodko Neville, a kiedy grupka przybyłych ruszyła w stronę wyjścia zaczął się śmiać.

- Ale głupi jesteście - rozległ się śmiech rudych bliźniaków.
- Wy naprawdę wierzycie, że powiemy wam gdzie jest Harry?? - zapytał z kpiącym niedowierzaniem Neville - A gdzie byliście przez te dziesięć lat? Albo potem jak ,,wrócił"? Co? Czemu mielibyśmy wam mówić o nim cokolwiek?
- To jeszcze dziecko. Może i ma piętnaście lat ale to nadal dziecko i musimy się zająć jego problemem -  upierał się auror.
- Jego problemem? - parsknął z niedowierzaniem George - A co on jakieś zwierzątko, że ma problem z wami?
- Nie z nami, George. Tylko z tymi mugolami! - warknęła Molly Weasley.
- Skoro tak uważasz to czemu nie zareagowaliście jak wzięliśmy go do nas wakacje po pierwszym roku? - zapytał gniewnym głosem Fred. - Tylko teraz, co? Potrzebowaliście zobaczyć niezaprzeczalny dowód, który zdejmie wam klapki z oczu? A może teraz chcecie pokazać jacy wy to jesteście dobrzy i się nim interesujecie?  Chwila, to nie to! Wy potrzebujecie baranka na ofiarę dla Zako....
- Fred! - rozległ się krzyk Pana Weasley.
- Jakie Fred, tato! Przecież to prawda! A  może i wy zakonnicy nie znacie całej prawdy, bo wam jej Drops nie mówi, co? - zapytał młodszy z rudowłosych bliźniaków (załóżmy, że to George urodził się pierwszy z bliźniaków). 
- Drops? - zdziwił się Lupin - Skąd wy to...
- Nieważne - warknął Neville - My i tak wam nic nie powiemy o Harrym i nie radze wam nic robić na własną rękę by go znaleźć, bo się to dla was źle skończy - a gdy skończył mówić na jego twarzy pojawił się wredny uśmiech, który zaskoczył wszystkich.
- Neille... - powiedziała bezgłośnie Augusta Longbottom.
- A teraz zająć miejsca i nie robić zamieszania -  warknął ponownie syn Alicji i na ekranie pojawił się napis:

       Listy od nikogo. 

- Założę się, że to z Hogwartu! - krzyknął George, a Fred syknął cicho co sprawiło, że bliźniak szybko przestał mówić.

Tak jak zawsze mimo pierwszej

- Pierwszej?!? Ile  on miał tych kar? - zdziwiła się Parvati.
-  Chyba nie chce wiedzieć - potrząsnęła głową Laveander.

kary, następnego dnia zaczynała się ta, którą jego opiekuni uwielbiali stosować.

- Skoro ci mugole uwielbiają stosować, to ja chyba wole nie wiedzieć co to jest - powiedziała Padma.

I dlatego za ucieczkę brazylijskiego boa dusiciela i zepsucie urodzin Dudziaczka,

- Nie no, nie wierze ta kobieta nie ma ani trochę gustu -  zawołała Katie.

 Harry zarobił - najdłuższą jak dotąd karę.

- To ile trwają jego kary? - zdziwili się zebrani ale tego to nie wiedział nikt oprócz Harry'ego i samych Dursleyów.

 Kiedy pozwolono mu wreszcie wyjść z komórki, zaczęły się już letnie wakacje,

- Kiedy Dudley miał urodziny? - zapytał się Rona Justyn.
- Nie wiem. Nigdy się tym nie interesowałem - odpowiedział nagle zawstydzony rudzielec.

a Dudley zdążył zepsuć swoją nową kamerę wideo, rozbić swój zdalnie sterowany samolot

- Ależ poszanowanie własnej własności - mruknęła Sprout.

 i podczas swojej pierwszej przejażdżki rowerem wyścigowym wpaść na starą panią Figg,

- Nie wspominając szacunku do starszych. - dodała McGonagall.

 która o kulach

- O kulach?!? Dziecko tych mugoli jest całkowicie niereformowalne! - zbulwersowała się madam Pomfrey.

przechodziła właśnie przez Privet Drive. 

- Przechodziła, to gdzie ona mieszka? - zapytał Thomas.
- Na końcu ulicy Wisteria Walk, Dean. Przecież mówili o tym już w OML - westchnęła Hermiona.
- A właśnie, że nie mówili - zaprotestował półkrwi Gryfon, który sądził, ze jest mugolakiem.
- Merlinie, Dean! Skoro już wiesz to czego się czepiasz? - zapytał Ron.
- A tak dla zasady - wzruszył ramionami chłopak.
- Skoro tak, to dla zasady dostaniesz  w łepetynę... - Weasley zamachnął się na kolegę ale ten odchylił się i uniknął uderzenia.

Harry tolerował fakt, że są już wakacje, 

- Tolerował? Powinien się cieszyć! - zawołała Hanna.
- A kto by się nie cieszył - śmiali się uczniowie, a nauczyciele w duchu również się z nimi zgadzali.

ale nie cieszyło go to

- Jak można się nie cieszyć z wakacji? - zszokowali się uczniowie, zwłaszcza Ron.

i nie chroniło go to od napaści bandy Dudleya,

- Czy te bachory nigdy nie dawali Potterowi spokoju? - w Amelii Bones zawrzało - Jak można tak traktować innych!

która codziennie odwiedzała jego dom. 

Wąchacz zaczął warczeć - Czemu oni nigdy nie dadzą mu spokoju?

Pierś, Dennis, Malcolm i Gordon byli wielcy i głupi, ale Dudley, największy i najgłupszy z nich, był ich przywódcą. 

- Brzmi jak opis Ministerstwa Magii - powiedział Neville, a obecni parsknęli śmiechem. Tylko Knotowi i Umbrigde nie było do śmiechu.

Pozostali członkowie bandy z rozkoszą przyłączali się do ulubionej dyscypliny sportowej Dudleya: polowania na Harry’ego, 

Słysząc to Umbrigde uśmiechnęła się radośnie, za co Gryfoni zmiażdżyli ją wzrokiem, przez co Ropucha wykrzywiła się paskudnie.

które i tak nie przynosiły żadnych sukcesów.

- To było wiadome! Przecież Harry jest ekstraszybki! - zawołali Gryfoni.

Za to Harry bawił się wyśmienicie 

- Niby co go tak bawiło? - zdziwiła się Hermiona.

patrząc na bandę grubasów, którzy sapiąc i dysząc, potykali się własne nogi próbując go złapać. 

- Gdzie oni oczy? - mruknął George.

- Niby na miejscu ale widocznie ich nie używają - wtrącił się Fred.
- A wiedzą o ich istnieniu? - dodał Lee i w tym samym momencie cała trójka wybuchnęła śmiechem.

Wystarczyło się schować, a ci już tracili zainteresowanie, gdy szukanie Harry'ego zajmowało więcej niż pięć minut.

- Kogoś mi to przypomina... - mruknął cicho Ron.

Harry spędzał jak najwięcej czasu poza domem, wałęsając się po okolicy i czasem odwiedzał też Rie, 

- Co dalej?!? - niecierpliwił się Dean - No co? - warknął na Hermionę, która westchnęła głośno.

- Jakbyś nie przeszkadzał to byśmy się dowiedzieli.

uważając, żeby nie spotkać Albusa

Neville w tym momencie spojrzał na Dumbledora, który w tym momencie spoglądał nie na ekran, lecz patrzył w okna.

 ale ten widocznie był na misji. 

- I dobrze! Trzymaj się z dala od Harry'ego!!! - wrzasnęli głośno Gryfoni.

Czekał na koniec wakacji,

- Kto normalny czeka na koniec wakacji? - kpił Zachariasz Smith.
-Merlinie! Hogwart - zawołała Hermiona - A po za tym skoro oni go tak traktują to chyba nic dziwnego.
- No tak - mruknął Puchon, jednak nie wyglądał na przekonanego.

bo wtedy wreszcie będzie... 

- No co będzie? - dopytywali się obecni.

Aż uśmiechnął się na samą myśl o tym. 

- Ejże, co to ma być?! - ryknął Knot - Masz mi powiedzieć, co Potter miał na myśli.

- Siadaj - rzucił lodowatym tonem Neville, a minister czerwony z złości odwrócił się w stronę Gryfona:

- Nie rozkazuj mi! Jestem ministrem magii!

- Jak to się skończy to nim nie będziesz - mruknął cicho chłopak ale wszyscy to słyszeli.

- Ty też mi grozisz? - ryknął znowu mężczyzna.

- Nie, ja po prostu stwierdzam fakt - wzruszył ramionami Neville.

I to nie miało nic wspólnego z tym, że we wrześniu miał pójść do gimnazjum 

 - Oni myślą, że Harry pójdzie do jakieś mugolskiej szkoły!? - już sama ta myśl powodowała u Rona śmiech - Przecież oboje jego rodzice to czarodzieje!

i po raz pierwszy w życiu pozbyć się towarzystwa Dudleya, bo ten został przyjęty do prywatnej szkoły Smeltinga,

 - Pewnie do innej by go nie przyjęli!
- Przyjęliby, jeśli rodzice dali by szkole pokaźną sumkę darowizny na szkołę - mruknął Luciusz Malfoy.
- A skąd ty możesz to wiedzieć, Lucjuszu? - zapytał podejrzliwie pan Weasley.
-To oczywiste, tato - prychnął Ron - Przecież w ten sposób Fretka dostała się do Hogwartu.
- Że co proszę?! - Ślizgon siedzący obok swojej matki gwałtownie wstał.
- Nie warto, Draco - mruknął jego ojciec, gładząc mu rękę na ramieniu. Chłopak wziął głęboki oddech i siadając, powiedział:
- A ty nawet nie byłbyś w stanie kupić podręczników, gdyby nie stypendium dla ubogich uczniów.
Ron zrobił się czerwony na twarzy jak jego włosy i już chciał coś powiedzieć, gdy Hermiona rzuciła na niego Selincio.
- To nie czas na kłótnie.
- Po raz pierwszy się z tobą zgodzę, Granger. Ale żeby to był ostatni raz - zastrzegł Malfoy, widząc uśmiech Gryfonki.

 tej samej, do której uczęszczał kiedyś wuj Vernon. 

- On też się do niej wkupił - mruknął pod nosem Luciusz.
- Raczej jego rodzice - poprawiła go Narcyza ale ten puścił to mimo uszu.

Miał tam również chodzić Piers Polkiss.

- Następny - mruknął znowu Malfoy.
- Głupi - dodał Ron z którego Hermiona właśnie zdjęła zaklęcie.
- Mam nadzieje, że mówisz o tym mugolu - warknął Ślizgon.
- A o kim by innym - powiedział Ron, puszczając oczko do Georga, który zrezygnowany potrząsnął tylko głową. Rudzielec był zdziwiony reakcją brata ale nic nie powiedział.

 Natomiast Harry’ego Dursleyowie zapisali do Stonewall, miejscowego gimnazjum publicznego.

- Harry jest zapisany do Hogwartu odkąd się urodził, więc to wasze Sonwawell się nie liczy - prychnął Fred.
- Stonewall - poprawił go Percy.
- Jedno i to samo dno - dodał swoje George.
- Nieważne - mruknął Fred, puszczając oczko do swojego bliźniaka, a Percy westchnął z rezygnacją.

Dudley uważał, że to bardzo zabawne.

 - Pewnie to jest zabawne. - mruknął Dean - Bo przecież Harry pójdzie do Hogwartu.

- W Stonewall pierwszego dnia wpychają ci głowę do muszli klozetowej

- Oż ty - warknęli jednocześnie bliźniacy - Jeśli zrobiłeś to co myślę, że zrobiłeś to koniec z tobą.

 - powiedział Harry’emu. - Chcesz pójść ze mną na górę, żeby potrenować?

- Spróbuj tylko - warknął Remus.

- Nie, dziękuję - odrzekł Harry. - Biedna muszla jeszcze nigdy nie widziała czegoś tak okropnego jak twoja głowa, więc może ją zemdlić. 

 Wszyscy wybuchnęli jednogłośnym śmiechem.
- No, no Potty... jednak jest... zabawny. - wydyszał Malfoy między napadami śmiechu.

- I zwiał, zanim sens tych słów dotarł do Dudleya.

- Ma rację!!!
- Ee tam... Wątpię czy by do tego mugola w ogóle coś dotarło - mruknął Teo Nott.

Harry jednak nie miał najmniejszego zamiaru iść do Stonwall. 

- I ma rację! Ale czy to jednak znaczy, że Harry wiedział o Hogwardzie? - mruknął zdezorientowany Dean.

- Nie, Harry nic wtedy nie wiedział o magii - powiedział pewnie Ron.

Wiedział, że zanim rok szkolny się zacznie on już będzie daleko stąd. 

- Co on sobie myśli, że może uciec? - powiedział z niedowierzaniem Knot.

- Może i tak, panie ministrze ale pragnę zauważyć, że i tak mu się to nie udało i nadal mieszka w tym domu mugoli - piszczała Umbrigde tym swoim obrzydliwie słodkim głosem, uśmiechając się paskudnie.

- Co? A tak racja, Dolores - uśmiechnął się triumfalnie Korneriusz.

I to nastąpi jeszcze w tym miesiącu.

- To on już sobie zaplanował? - zdziwili się obecni.

- Merlinie, ile razy wam powtarzać, że Harry nie jest już dzieckiem - mruknął George.

Pewnego lipcowego dnia ciotka Petunia zabrała Dudleya do Londynu, żeby mu kupić szkolny mundurek, a Harry został oddany na przechowanie do pani Figg. 

 - Oni zawsze go u niej zostawiali jak gdzieś wychodzili? - zadała pytanie profesor Sprout ale wszyscy wiedzieli, że znała odpowiedź, więc nikt nie zadał sobie wysiłku by jej odpowiadać.

Tym razem u pani Figg nie było tak nudno jak zwykle. 

- O, ciekawe co się stało? - zaciekawił się Dean.

Okazało się, że nogę złamała, potykając się o jednego ze swoich kotów, i już nie wyrażała się o nich tak czule jak dawniej. 

- Nie może być! Koty to najwspanialsze stworzenia - zaprotestowała ta sama co wcześniej Krukonka.

Pozwoliła Harry’emu oglądać telewizję

- Co to ta telewizja? - spytała szóstoroczna Krukonka.

- To takie pudełko, które gdy włączysz wyświetla kolorowe obrazki, które przedstawiając to co zależności leci na danym kanale - wyrwał się z odpowiedzią Ron.

- Co? - nadal nie rozumiała Krukonka.

- Ech... Niech ci Hermiona to wyjaśni, ona wie wszystko - westchnął rudzielec, a wspomniana dziewczyna zarumieniła się lekko i mruknęła ciche: ,,Potem".

 i dała mu kawałek czekoladowego tortu, który smakował, jakby leżał w kredensie od kilku lat.

- Fuj! - wzdrygnęli się uczniowie.

 Tego wieczora Dudley paradował po salonie w swym nowym mundurku.

- Ciekawie jak wygląda? - zapytał Dean.
- Po co ci to wiedzieć? - zdziwił się Justyn, na co Gryfon uśmiechnął się wrednie.
- Chce zobaczyć jak wygląda prosie w mundurku.

Chłopcy ze Smeltinga nosili kasztanowe surduty, pomarańczowe pumpy zapinane pod kolanami i płaskie słomkowe kapelusze zwane wioślarkami. 

W sali wybuchły śmiechy.
- Jak tak można się ubierać?

- A ten jego ojciec twierdził, że to my się dziwnie ubieramy - oburzyli się Ślizgoni.

Mieli też sękate kije zwane smeltingami, którymi okładali się nawzajem, kiedy żaden nauczyciel nie patrzył.

- Ale prymitywy! I to ma być prestiżowa prywatna szkoła? - zakpił Thomas.

- Sam też jesteś mugolakiem - wytknął mu Malfoy, zawstydzając tym Gryfona.

- Nie, Dean jest półkrwi - powiedział głośno Neville i spojrzenia wszystkich zatrzymały się na nim.

- Skąd pan to wie, panie Longbottom? - zdziwiła się McGonagall, która sam poinformowała Gryfona, że jest czarodziejem. A Neville tylko wzruszył ramionami i mruknął tylko jedno słowo:

- Harry.

 Uznawano to za dobrą szkołę przygotowującą ich do dorosłego życia.

- Też mi coś - parsknął lekceważąco Kinsley - W starciu z  Śmieciożercami nie przetrwaliby nawet minuty.

Patrząc na Dudleya w jego nowym mundurku, wuj Vernon burknął, że to najwspanialsza chwila w jego życiu. 

- Ojejku, zaraz się popłacze - Pansty udawała, że ociera łzy.

Ciotka Petunia zalała się łzami

- Jego brzydota to powodowała - zakpił Golyle.

 i wyznała, iż nie może uwierzyć, że to jej maleńki Dudlejek, 

Uczniowie znów wybuchnęli śmiechem z powodu określenia jakim Petunia nazywała swojego syna.

tak już wyrósł i taki jest przystojny, naprawdę.

- On przystojny? - salwa śmiechu dziewcząt potoczyła się po sali.

- Już Voldemord był ładniejszy jak był w jego wieku - mruknął Neville i większość osób zadrżała.

- Merlinie, jakim my świecie żyjemy - westchnęli  bliźniacy.

 Harry nie dowierzał sobie aż tak, żeby wyrazić swoją opinię. Trochę się bał, że kiedy starał się powstrzymać od śmiechu, pękły mu dwa żebra.

- Czyli nie tylko my uważamy, że Dudlejek wygląda prześlicznie? - zapytał piskliwym głosikiem Lee, powodując kolejne śmiechy.

Kiedy następnego ranka Harry wszedł do kuchni, poczuł jakiś okropny zapach.

- To na pewno Dudley na pierdział - zawołał George.

 Smród zdawał się buchać z wielkiego kotła stojącego w zlewie,

- Mugole nie wiedzą jak się robi eliksiry, więc co to? - zdziwił się Ron.

- Nie wiem. Okaże się - mruknęła ponuro Hermiona.

więc podszedł do niego i zajrzał do środka.

- Dziwne, że nie stracił przy tym nosa - powiedział Lee.

W kotle było pełno szarej wody, w której pływały jakieś brudne szmaty.

- Dziwny sposób na pranie - powiedziała Ginny.
- Nie wydaje mi się, żeby to było pranie - powiedziała posępnie Hermiona.

- Co to jest? - zapytał ciotkę Petunię. Ściągnęła wargi, jak zawsze, kiedy ośmielił się o coś zapytać.

- Zasada nie zadawaj pytań jest nieskuteczna - zakpił Zachaasz.

- Mogłeś sobie ten komentarz darować - mruknął Ernie patrząc krzywo na kolegę z pokoju.

- Twój nowy mundurek szkolny - odpowiedziała.

- ŻE CO?!? - krzyk oburzenia było słychać na błoniach.

- I niby Harry ma w tych szmatach chodzić? I co jeszcze, co? Spalić je, a nie w nich chodzić! - oburzeni Gryfoni byli jednomyślni.

Harry ponownie zajrzał do kotła.
- Och, nie wiedziałem, że ma być mokry.

Śmiech ponownie rozbrzmiał na sali, a Malfoyowi coraz bardziej podobała się ta nieznana mu dotąd sarkastyczna strona Harry'ego. Mało kto wiedział, że czarny dowcip Pottera potrafi rozbawić do łez.

- Głupi

- Harry nie jest głupi!!! - wrzasnęli Gryfonii. 

- warknęła ciotka Petunia - Farbuje ci na szaro stare ubranie Dudleya.

- Nawet nie stać ich, żeby kupić mu ubrania? - zapytał zdziwiony Nott - Przecież ten Viron ma firmę.
- Ależ oczywiście, że mają pieniądze aby kupić Harry'emu nowe ubrania ale tego nie zrobią, bo takie dziwolągi jak my na to nie zasługują - warknął George.
- Mów za siebie Weasley - warknęli wściekli Ślizgoni.

- Tak często używacie sarkazmu w swoich wypowiedziach, że nie potraficie go rozpoznać w czyjeś? - mruknął rozbawiony Neville, patrząc na Ślizgonów, którzy udawali, że go nie słyszą.

Jak skończę, będzie wyglądało jak normalny szkolny mundurek.

- Wątpię w to - powiedział Dennis.

Harry poważnie w to wątpił,

- Ha! Nie tylko ja! - zaśmiał się Creevey.

ale uznał, że lepiej nie wyrażać swojego zdania.

- Po tej reakcji na jego wtrącenie o motocyklu, to może ma rację - wypowiedział się Ernie.
-  To oczywiste, że ma rację - zakpił Seamus - W końcu ty czy on był zmuszony mieszkać z tymi mugolami przez dziesię...
- Raczej czternaście lat - poprawiła go Hermiona, no co Gryfon prychnął lekceważąco.

Po zrobieniu śniadania,

- Kazali mu gotować - w pani Weasley aż się gotowała ze złości.

usiadł przy stole nawet się nie zastanawiając jak mogłoby się skończyć pójście w czymś takim po raz pierwszy do gimnazjum Stonewall,

- Dokładnie, nie ma się czym przejmować, bo będzie chodził do Hogwartu - zawołał radośnie Dean.

czyli jakby miał na sobie płaty skóry słonia,

Śmiech obecnych rozszedł się po sali i żaden z nich nie powstrzymywał się od tego.

bo nie miał tam najmniejszego zamiaru chodzić.

- To Harry jednak wie o Hogwardzie? - zapytał zszokowany Seamus.
- Nie, Harry nie wiedział nic o Hogwardzie dopóki nie przeczytał listu - powiedział Ron.

 Wszedł Dudley,

- BUUUUU - zawyli uczniowie.

a za nim wuj Vernon,

Buczenie i gwizdy przybrał na sile.

obaj marszcząc nosy z powodu

- Dudley pewnie markotny, że nikogo nie pobił, a ten Veron, bo widzi Harry'ego - mruknął Ron.

zapachu bijącego z nowego mundurka Harry’ego.

- Raczej nie zdasz SUM-a z Wróżbiarstwa - powiedział wesoło Neville.

- Potter nie będzie chodził w czymś takim. Ten nasz profesor Opieki zabierze go na zakupy - rzucił Malfoy.

- Skąd wiesz? - zapytała zaskoczona Dafne, a chłopak uśmiechnął się przebiegle.

Wuj Vernon jak zwykle otworzył gazetę,

- Nie ma jak gazeta z rana - powiedział Percy.
- Nudziarz - zawołał Fred, a starszy z braci zareagował na tę uwagę krzywym uśmiechem.

a Dudley zaczął bębnić po stole swoim kijem, z którym już się nie rozstawał.

- Kretyn, nie rozstawać się z kawałkiem drewna, też coś - zakpił Zachariusz.
- Sam jesteś kretyn! A ty niby nie nosisz przy sobie kawałka drewna - warknął Neville - A różdżka to co? - dodał widząc pytający wzrok Puchona.

 Usłyszeli szczęk klapki osłaniającej szczelinę w drzwiach i pacnięcia listów spadających na matę.

- Szkoda, że nie sowa przyniosła te listy, chciałbym zobaczyć ich reakcję - westchnął George.

- Przynieś pocztę, Dudley

- Ha! Jednak ten grubas musi coś robić - zawołał radośnie Dean.
-Nie bądź taki pewny - mruknął ponuro Fred.

- powiedział wuj Vernon znad gazety.
- Niech Harry przyniesie.

- I wszystko jasne - westchnął Dean.

- Przynieś pocztę, chłopcze.
- Niech Dudley przyniesie.

- Harry się buntuje! - ucieszyli się Gryfoni.

- Dudley, przyłóż mu smeltingiem.

- Spróbuj tylko, a ja ci przyłożę - warknął Lupin za zaciśniętych zębów.

 Harry umknął przed smeltingiem

- Brawo! I już trenujesz uniki przed tłuczkami! - zawołała radośnie Katie.

i poszedł do drzwi. Na macie leżały trzy przesyłki: pocztówka od siostry wuja Vernona, Marge, która wyjechała na urlop na wyspę Wight, brązowa koperta, wyglądająca na rachunek, i - list do Harry’ego.

- Czemu to jest tak zaakcentowane - zdziwił się Colin.

- Merlinie strzeż nas przed głupotą Gryfonów - westchnął Zachariasz.

- Magio Pradawna uchroń nas przed bezmyślnymi Puchonami - powiedział groźnie Neville świdrując go wzrokiem.

Harry podniósł go, czując, że serce zadygotało mu jak gigantyczna gumowa taśma. Jeszcze nigdy nie otrzymał listu.

- Nigdy? - zdumiał się Syriusz - A Remi?

 Bo i od kogo?

 - A chociażby od niego - warknął Łapa, przeszywając spojrzeniem Lupina, który chyba to poczuł, bo nachylił się do niego i cicho powiedział:

- Dumbledore nie chciał mi powiedzieć.

Ale Syriuszowi to nie wystarczało. Jakbyś naprawdę chciał mieć kontakt z Harrym to byś się postarał. Już ja ci pokaże, że nie zaniedbuje się szczeniaczka!

 Nie miał przyjaciół, nie miał innych krewnych,

- Och Harry - westchnęła ciężko Tnoks.

nie był zapisany do żadnej biblioteki, więc nigdy nie otrzymywał nawet zwykłych ponagleń, by oddać książki.

 - Nie mógł czytać książek?!? To skandal! - nie wiedzieć czemu pełen oburzenia protest Heemiony spowodował wybuch śmiechu.

 A jednak ta koperta była zaadresowana tak wyraźnie, że nie było mowy o pomyłce: 
Pan H. Potter
 Komórka pod Schodami

- Tak zaadresowana koperta, a nikogo nie zdziwiło miejsce adresu? Nikogo to nie zainteresowało? - zdziwiła się Hermiona.
- Panno Granger, listy są adresowane są przez magiczne pióro i listy do dzieci z rodzin czarodziei, są od razu przekazywane do sów. Te do dzieci pochodzenia niemagicznego trafiają na biurko dyrektora szkoły bądź jego zastępcy - wyjaśniła profesor McGonagall.
- To nie zmienia faktu, że jakoś treść listu i lista potrzebnych rzeczy, jakoś trafia do zaadresowanej koperty, a potem do sowy - wtrącił Neville.
- To już sprawia magia - powiedział dobrodusznie Dumbledore.
- Tak to wszystko wyjaśnia - powiedział z sarkazmem Longbottom.

 Privet Drive 4 
Little Whinging
Surrey 
Koperta była gruba i ciężka, z żółtawego pergaminu, a adres wypisano szmaragdowozielonym atramentem. Nie było żadnego znaczka. 

- A co to znaczek? - zapytał pierwszak z Hufflepuffu, a po chwili był cały czerwony i otaczały go śmiejący się uczniowie.

Odwróciwszy kopertę drżącą ręką, Harry dostrzegł woskową pieczęć z herbem: lew, orzeł, borsuk i wąż wokół dużej litery H

- Mówiłem, że to z Hogwartu - zawołał George.

- I co żałujesz, że z nikim się o to nie założyłeś - zakpił Neville.

- Taa, wygraną miałbym teraz w kieszeni - powiedział smętnie rudzielec.

- Pospiesz się, chłopcze! - krzyknął z kuchni wuj Vernon.

- Zamknij się i daj mu się nacieszyć tą chwilą! - warknął Fred.

- Co ty tam robisz? Sprawdzasz, czy w listach nie ma bomby? - Zachichotał z własnego dowcipu.

- Te jego dowcipy wcale nie są śmieszne - mruknął Lee.

- Właśnie! My znamy lepsze - zawołali bliźniacy.

 Harry wrócił do kuchni, wciąż wpatrując się w swój list. Wręczył wujowi Vernonowi rachunek i pocztówkę, usiadł i zaczął powoli otwierać żółtą kopertę.

- Szybciej, szybciej - ponaglali uczniowie.

 Wuj Vernon rozerwał rachunek, chrząknął z niesmakiem i rzucił okiem na pocztówkę.

- Marge jest chora 

- Och! Jakie to straszne! - parsknął Ron.

- poinformował ciotkę Petunię. - Jadła jakieś trąbiki...
 - Tato! - zawołał Dudley. - Tato, Harry coś dostał!

- Zamknij się, ty tłusta świnio! - wrzasnęli Gryfoni.

Harry rozkładał już list, napisany na takim samym grubym pergaminie, kiedy mu go wyrwała ręka wuja Vernona.
- To do mnie! - powiedział Harry, próbując odzyskać list.
- Tak? A niby kto miałby do ciebie napisać?

- Coś ty taki pewny swego? - zdziwił się Syriusz.

 - zarechotał wuj Vernon, otwierając list jednym ruchem.

- Jakim prawem czytasz list Harry'ego?!? - zawołała Sally gwałtownie wstając, a Neville pociągnął ją z powrotem na kolana.

Jego twarz zmieniła się z czerwonej na zieloną szybciej niż światła na rogu ulicy. A na tym się nie skończyło. Po kilku sekundach poszarzała już jak stara owsianka.

- Czy to możliwe, że on może być mieć zdolności metamorfo ... - zaczeła Sally-Anna Perks, gdy przerwał jej zgodne:

- Obrażasz metamorfomagów! - przy czym Tnoks, uśmiechała się z wdzięcznością.

- P-P-Petunio! - wyrzucił z siebie wraz z oddechem.
Dudley próbował złapać list, żeby go przeczytać, ale wuj Vernon trzymał kartkę z dala od niego. 

- Czyżby ktoś tu się przestraszył, że synek się dowie o magii? - powiedział szyderczo Neville.

Ciotka Petunia łapczywie chwyciła list i przeczytała pierwszą linijkę. Przez chwilę wyglądała tak, jakby miała zemdleć. 

- Twój grubaśni małżonek i tak cie nie złapie, więc lepiej nie zemdlej - zaśmiali się Ślizgoni.

Złapała się za szyję i wydała kilka dźwięków charakterystycznych dla osób, które się krztuszą.

- Biedactwo! Tylko się nie uduś!

- Vernon! O Boże... Vernon!
Wpatrywali się w siebie, jakby zapomnieli, że Harry i Dudley są nadal w kuchni. Dudley nie był do tego przyzwyczajony. 

- Niech się przyzwyczaja, bo w szkole też tak będzie. W końcu nie będzie tam sam- rzuciła Dafne.

Pacnął ojca smeltingiem w głowę.

 - Bezczelny bachor. Walić ojca po głowie? - zawołała oburzona pani Weasley.

- Chcę to przeczytać - oznajmił głośno.

 - Nie będziesz czytał listu Harry'ego!- wrzasnęli Gryfoni.

 - Nie, ja chcę to przeczytać - krzyknął Harry - bo to list do mnie!
- Wynoście się obaj - zaskrzeczał wuj Vernon, wsuwając list do koperty.

- Odwal się i oddaj Harry'emu list! - zawołał Seamus.

 Harry nie drgnął.
- CHCĘ MÓJ LIST! - krzyknął.  

- I TAK TRZYMAĆ, HARRY!!!

- Muszę go zobaczyć! - wrzasnął Dudley.

-  Przymknij się bezczelny bachorze! - warknęła większość osób w Wielkiej Sali.

- WYNOCHA! - ryknął wuj Vernon, po czym chwycił Harry’ego 

 - Nie dotykaj Harry'ego!!! - uczniowie byli jednej myśli.

i Dudleya 

- Jego możesz tykać do znudzenia! - rzucił Dean.
- Tylko nie zaraź się jego głupota! - dodał Seamus.
- Trochę na to za późno już jest głupi - podsumowali bliźniacy.

za karki i wyrzucił ich do przedpokoju, zatrzaskując za nimi drzwi do kuchni. 

- No do czegoś takiego to ten tłuścioch to raczej nie przywykł - mruknął Lee.

Harry i Dudley spojrzeli na się siebie w milczeniu, a potem Dudley odepchnął go ramieniem,

 - Tak dawać się mugolowi -  prychnęli Ślizgoni.

i przytknął oko do dziurki od klucza.

- I teraz ktoś go powinien w nie dźgnąć - zacierał ręce Seamus.

 Harry zaś przysunął się do drzwi i nasłuchiwał.
 - Vernonie - mówiła ciotka Petunia rozdygotanym głosem - spójrz na ten adres... skąd oni mogli wiedzieć, gdzie on sypia? 

 - Nie wiedzieliśmy... - powiedziała ponuro opiekunka Gryffindoru.

Myślisz, że obserwują nasz dom?
- Obserwują... szpiegują... 

- Taa, bo my nie mamy nic ciekawszego do roboty tylko was śledzimy i obmyślamy jak wam uprzykrzyć życie - powiedział z wyraźną kpiną Lucjusz Malfoy.

może za nami łażą - mruknął wuj Vernon.

- Nie. My po prostu posługujemy się magią, a listy są adresowane automatycznie. Niestety - westchnęła Minevra.

- Więc co powinniśmy zrobić, Vernonie? Odpisać? Powiedzieć im, że nie chcemy...

- Nie ma, że nie chcecie! Harry pójdzie do Hogwartu i koniec kropka! - oburzył się Syriusz.

Harry widział czarne, błyszczące półbuty wuja Vernona, maszerujące tam i z powrotem po kuchni.

- Denerwuje się półgłówek i dobrze mu tak! - powiedział radośnie Lee.

- Nie - oznajmił w końcu. - Nie, po prostu to zignorujemy. Jeśli nie otrzymają odpowiedzi... Tak, to najlepsze wyjście... po prostu nic nie zrobimy...

- Nie, to nie jest najlepsze wyjście. Sowy będą was nachodzić, dopóty nie potwierdzicie tego, że Harry będzie chodził do Hogwartu - powiedziała profesor McGonagall.

- Ale...
- Petunio, nikogo takiego nie ma w naszym domu! 

- Czy on powiedział właśnie to co usłyszałem? - zapytał z niedowierzaniem Remus, a obecni ponuro pokiwali głowami.

Czy kiedy go przygarnęliśmy, nie przysięgliśmy sobie, że wyplenimy z niego te niebezpieczne bzdury?

 - Że niby magia to bzdura?!? - wrzasnęli uczniowie.
- To ty jesteś głupi i to twoje istnienie jest jedną wielką pomyłką - dodał Fred.

Tego popołudnia, po powrocie do domu, wuj Vernon zrobił coś, czego nigdy dotąd nie robił: odwiedził Harry’ego w jego komórce pod schodami.

- Czy to tylko mi wydaje się podejrzane? - zapytała Gryfonka dzieląca pokój z Ginny.
- Nie tylko tobie - mruknęła ponuro rudowłosa.

- Gdzie jest mój list?

- Tego raczej nigdy się nie dowiemy - mruknął Lee.
-Po prostu go zniszczyli -  prychnął Ron.

 - zapytał Harry, gdy tylko wuj Vernon przecisnął się przez drzwi. - Kto do mnie napisał?

 - To z Hogwartu - krzyknęli wesoło Gryfoni.

- Nikt. List zaadresowano do ciebie przez pomyłkę 

- TO NIE POMYŁKA!!!   wrzasnęli Gryfoni.

- oświadczył krótko wuj Vernon. - Spaliłem go.

 - To już wiemy co stało się z listem - powiedział Lee.


 - To nie była pomyłka - powiedział ze złością Harry. - Była na nim moja komórka.

 - Dobrze Harry! Broń swego! — krzyknęła żeńska część ludności zebranej w Wielkiej Sali.

- MILCZ! 

 - To ty zamilcz, śmieciu! - krzyczeli uczniowie.

- ryknął wuj Vernon, a kilka pająków spadło z sufitu. Wziął parę głębokich oddechów, a potem zmusił się do uśmiechu, który wyglądał tak, jakby go rozbolał brzuch.

- Kolejny podejrzany czyn - mruknęła współlokatorka Ginny.

- Eee... tak, Harry... co do tej komórki... Twoja ciotka i ja pomyśleliśmy sobie... że jesteś już taki duży... No więc uważamy, że może by ci było wygodniej w drugiej sypialni Dudleya.

 - To oni przez ten cały czas mieli wolną sypialnię i kazali mieszkać mu w komórce! - wrzasnęła Narcyza Malfoy.
- Teraz boicie się, że to się wyda? To po prostu żałosne! Przez dziesięć lat trzymaliście go w komórce, a teraz łaskawie zamierzacie przenieść go do wolnej sypialni? - wrzeszczała kobieta czując, że powoli traci panowanie nad sobą, gdy poczuła obejmujące ją ramiona męża.
- Jak tak można, przecież to bezbronne dziecko - powiedziała bezradnie kobieta. Nie rozumiała jak tak można traktować dzieci. Ona tak bardzo starała się o swoje. Tak długo trwało zanim urodził się Draco, nie zamierzała więc tolerować krzywdzenia żadnego dziecka!

- Dlaczego? - wyjąkał Harry.

 - Bo się boją - powiedział z kpiną w głosie starszy Malfoy.

 - Nie zadawaj pytań! 

- Nie zgadam się z tym! On ma prawo wiedzieć czemu z nim tak postępujecie! - oburzyła się Susan.

- warknął wuj. - Zabierz swoje rzeczy i idź na górę.

- O! Co za łaskawość z twojej, że pozwalasz zabrać mu swoje rzeczy - zakpił Crabbe.

 Dursleyowie mieli cztery sypialnie: jedną dla wuja Vernona i ciotki Petunii, jedną dla gości (zwykle nocowała tam Marge, siostra wuja Vernona),

 - Już jej nie lubię - zastrzegł Dean.


jedną, w której spał Dudley, i jedną, w której trzymał swoje stare zabawki i rzeczy, które nie mieściły się w jego pierwszej sypialni. 

 - Ten bachor ma dwie sypialnie, a wy kazaliście Harry'emu kisić się w komórce pod schodami?!? - krzyknęła z niedowierzaniem Narcyza.

Harry’emu wystarczyło przejść z komórki na pierwsze piętro tylko raz, aby przenieść wszystko, co posiadał. 

 - To się po prostu niemożliwe... Jak tak można... - potrząsnął głową profesor Flitwick.

Usiadł na łóżku i rozejrzał się po pokoju. Prawie wszystko było połamane lub zepsute.

 - Czy ten bachor niczego nie potrafi szanować? - zapytał z niedowierzaniem Teo.

 Stara kamera wideo

- Ciekawe czy działa - zastanowił się Colin - Pewnie nie.

 leżała na małym czołgu na baterie, którym Dudley wjechał kiedyś w psa sąsiadów;

- Biedny piesek - zasmuciła się Hermiona.

 w kącie stał pierwszy telewizor Dudleya, który rozwalił kopniakiem, kiedy przestano nadawać jego ulubiony program;

- Ten chłopak... Po prostu brak mi słów - powiedziała z rezygnacją madam Pomfrey.

 była też wielka klatka dla ptaków, w której kiedyś mieszkała papuga, ale pewnego dnia Dudley wymienił ją w szkole na prawdziwą wiatrówkę. 

- Jak można wymienić pupila na jakąś broń?!? - oburzyła się Hermiona.

Klatka stała na półce, której jeden koniec zwisał smętnie, bo Dudley kiedyś na niej usiadł. 

- Ciekawe czy w ogóle to poczuł? - zastanowił się Seamus.
- Naprawdę chcesz to wiedzieć? -  wzdrygnął się Dean.
- Po zastanawianiu to nie - mruknął przyjaciel Thomsa.

Inne półki zawalone były książkami. Były to jedyne przedmioty w tym pokoju, które wyglądały, jakby ich nikt nigdy nie dotykał. 

- Nie dziwię się - powiedziała madame Pince - Wątpię, aby ten chłopak wziął kiedykolwiek do ręki z własnej woli książkę! Nie wspominając już o jej przeczytaniu! 


Z dołu dobiegły jęki Dudleya, skarżącego się matce:
 - Nie chcę go tam... Ten pokój jest mi potrzebny... Wywal go stamtąd...

- Doprawdy jak ten chłopak... Grr.. Jak tak można? - westchnęła Katie.

Harry westchnął i wyciągnął się na łóżku. Gdyby to wydarzyło się kilka lat temu...

- Co Harry chce przez to powiedzieć? - zdziwiła się Ginny.
- Kto to wie - wzruszył ramionami Knot i został spiuronowany wzrokiem przez Gryfonkę.

 Dzisiaj miał to gdzieś. 

- Masz to gdzieś?!? Ale wreszcie masz normalny pokój! - zawołała zaskoczona Cho.

W tej chwili wolałby siedzieć w swojej komórce i patrzeć na rysunki, które tam zamieścił

- Są tam jego rysunki? - ucieszył się Dean - Chyba się tam wybiorę!
- Dean to nie jest miłe - westchnęła Hermiona.
- Ale...
- Harry ozdobił komórkę rysunkami ale wątpię aby chciał by ktoś je widział - wyjaśniła mu Granger.
- Ech... Szkoda - westchnął ciężko chłopak.

 niż tu. A nadawca listu... Lepiej niech się tu nie pokazuje. 

- Co?!? Ale to przecież...!! - zebranym brakło słów.
- Ja tam mu się nie dziwię - parsknął Teo - Rozumiem o co mu chodzi - dodał widząc zdziwione spojrzenia.

Skoro ta osoba miała go gdzieś przez te dziesięć lat, to on nie zamierzał być na tyle uczynny aby z nim choć by porozmawiać.

 - Teraz rozumiecie? - mruknął Nott, a obecni w przygnębiającej ciszy kiwali głowami.

Następnego dnia przy śniadaniu było dość spokojnie. Dudley pogrążony był w głębokim szoku. Nie pomogło wycie, grzmocenie ojca smeltingiem, 

- Wiesz Draco co by cię spotkało, jeśli byś to zrobił? - zapytał słodko Lucjusz.
- Wolę nie wiedzieć, ojcze. I nigdy tak nie będę tak zachowywał - oznajmił Ślizgon, nawet nie próbując sobie wyobrazić co by zrobił mu ojciec, gdyby spróbował to zrobić.
- Oby - to krótkie słowo wypowiedziane chłodnym głosem, jeszcze bardziej przeraziło młodego Malfoya.

symulowanie wymiotów, kopanie matki,

 - Nawet szacunku do matki, która cię rodziła nie masz?!? - oburzyły się obecne kobiety.

 rzucenie żółwiem w ściankę terrarium, tak że wpadł przez zbitą szybę do środka.

 - Biedny żółwik, co on zrobił temu chłopakowi? - zapytała z żalem Hanna.
- To mu zrobił to, że był pod ręką i, że mógł to zrobić - westchnęła Susan.

 Drugiej sypialni nie odzyskał. 

- I dobrze! - zawyli uczniowie.

Harry wspominał wczorajszy poranek i stwierdził, że mógł ten list schować i przeczytać później,

- Nie trap się tym, przecież to nie była twoja wina, że ten dupek zabrał ci list. Nie wiedziałeś co w nim jest, więc nie zdawałeś sobie sprawy z tego, jak zareaguje - Łapa wydał z siebie cichy pomruk.
 

 jednak teraz miał to w głębokim poważaniu.

- Nie wierzę! Jego naprawdę nic go to nie obchodziło! - obecni nie mogli w uwierzyć w to co usłyszeli.


 Wuj Vernon i ciotka Petunia spoglądali na siebie ponurym wzrokiem.

- Źle przespana noc? - zaśmiał się Lee - Jeszcze nie wiecie co was czeka! - on sam już nie mógł się doczekać jak mugole będą dawali sobie radę z listami z Hogwartu.

Kiedy przyszła poczta, wuj Vernon, który sprawiał wrażenie, jakby chciał być miły dla Harry’ego,

- To co robi ten mugol jest wysoce podejrzane...

- Daj sobie spokój. Wszyscy wiemy o co mu chodzi - westchnęła Ginny, a jej rozmówczyni zarumieniła się ze wstydu.

kazał Dudleyowi ją przynieść. 

- Nareszcie ten spaślak musi coś zrobić - powiedział z ulgą Seamus.

- On się po prostu boi, że jeśli to Harry pójdzie po list, to pozna prawdę o sobie - powiedział ponuro George.

- Ech... Ale przynajmniej się musiał ruszyć z miejsca - westchnął Finnigan.

Najpierw usłyszeli łomot, kiedy walił smeltingiem we wszystko, co było w przedpokoju,

- Jak oni to dziecko wychowali? - powiedział z pogardą w głosie Lucjusz.

a potem jego okrzyk:
- Jest następny! „Pan H. Potter, Najmniejsza Sypialnia, Privet Drive 4...” 

- Od tych listów tak łatwo się nie uwolnicie! To dopiero początek - zawołał Lee z szatańskim uśmiechem.

Wuj Vernon wydał z siebie zduszony okrzyk, zerwał się z krzesła i pobiegł do przedpokoju, a za nim pobiegł Harry.

- Skoro ma to w głębokim poważaniu, to czemu tam pobiegł? - zdzieliła się Pansty.

- Pottera próbujesz zrozumieć? - parsknął Zachariasz.

- Co ja wam mówiłem na temat zdejmowania z niego zaklęć? - niektórzy odnosili wrażenie, że z gardła Longbottoma wydobywa się warkot.

Żeby wydrzeć Dudleyowi list, wuj Vernon musiał powalić go na podłogę, 

- Nie, no nie oczom nie wierze! Syna też zamierzasz traktować jak Pottera?!? - cała postawa władczyni Skrzydła Szpitalnego biła oburzeniem.

co okazało się trudne, bo Harry złapał wuja Vernona od tyłu za szyję. 

- Tak dawaj! Walcz o swoje! - Harry z ekranu był ostro dopingowany przez Gryfonów.

Po minucie zażartej walki, w której jedna 

- Dudley... - rozległ się warkot Remusa, gdy zobaczył Harry'ego obrywającego kijem.

i druga strona oberwała smeltingiem, wuj Vernon wyprostował się, dysząc ciężko, z listem Harry’ego w ręku.

- Nie no nie mogę. Co za obrzydliwy wyraz twarzy! - powiedziała z niesmakiem Dafne.

 - Idź do swojej komórki... 

- Że niby co? - zawyli Gryfoni.

znaczy się, do swojej sypialni 

- Masz szczęście, że się poprawiłeś - Gryfoni z powrotem pochowali swoje różdżki.

- wycharczał w stronę Harry’ego. - A ty Dudley... odejdź... po prostu zejdź mi z oczu.

- Biedaczek! Tata go nie chce oglądać! - zakpił Goyle.

- Dziwisz mu się? - zapytał Crabbe - Przecież on wygląda jak żywa beczka tłuszczu!

- I kto to mówi - powiedział bezgłośnie Ron.

Harry siedział przy oknie w swoim nowym pokoju, rozmyślając. Nie spodziewał się, że ten ktoś napisze raz jeszcze.

- Przyjdzie jeszcze nie jeden list - mruknęła McGonagall.

 Co takiego się stało, że ktoś zadał sobie ten trud raz jeszcze? 

- Jak to co? Przecież jest Chłopcem-Który-Przeżył - powiedział zjadliwie Zachariasz.

- Nie. W każdym przypadku nie odpisania na pierwszy list, są one wysyłane do momentu uzyskania odpowiedzi - wyjaśniła McGonagall, świdrując wzrokiem Puchona.

Czyżby ta osoba wiedziała, że nie otrzymał pierwszego listu? 

- Dostaliśmy informację o przeczytaniu tego listu ale nie było odpowiedzi, więc... Stało się, jak się stało - powiedział z dobrodusznym uśmiechem Dumbledore, a Neville i bliźniacy prychnęli ze złością.

Nawet jeśli tak, to niech da sobie spokój.

- Niestety, to niemożliwe dopóki nie dostaniemy jakiejkolwiek odpowiedzi. Czy to twierdzącej czy odmowy - powiedziała posępnie McGonagall.

 Harry miał już pewien plan i nie zamierzał zmieniać go, bo nagle sobie przypomnieli, że ktoś taki jak Harry James Potter istnieje. 

- O jego istnieniu raczej nikt nigdy nie zapomni - powiedział lekceważąco Zachariusz.

- Jak go dorwę, to mu...

- Spokojnie Neville. I tak musisz się z nami nim podzielić -bliźniacy patrzyli nie na ekran, lecz na Puchona.

Kiedy następnego ranka, zszedł na dół, aby przygotować śniadanie, 

- Jak oni mogli kazać dziecku gotować? - warknęła Molly Weasley.

zobaczył jakiś wielki cień przy frontowych drzwiach. 

- Ciekawe co to takiego? - zainteresowała się Laveander.

- Uwierz, że nie chcesz wiedzieć - wtrąciła się Ginny.

Zbliżył się do niego i...

- AAAAU!

- Przecież to głos tego Verona! - zawołał Dean.

Harry podskoczył w powietrze; 

- Nie dziwie mu się, przecież on wrzeszczy jak opętany - zakryła sobie uszy Padma.

wszedł jedną nogą na coś wielkiego i rozlazłego, co spoczywało na macie przed drzwiami 

- FUJ! - zawołały dziewczyny.

- coś żywego! 

- Nie mówcie, że to... - mruknął przerażony swymi myślami Dean.

Na górze pstryknęły światła i Harry i zobaczył, że to coś wielkiego i rozlazłego było twarzą jego wuja. 

- No to wpadł w niezłe kłopoty - powiedziała Parvati i wszyscy się z nią zgodzili.

Tylko czemu wuj Vernon leżał pod drzwiami w śpiworze? 

- Chyba się domyślam czemu - powiedziała ponuro Hermiona.

Odpowiedź nasunęła się Harry'emu szybko. Najwyraźniej wuj sądził, że czekał aż przyniosą pocztę. 

- No i miałam rację - westchnęła dziewczyna.

- A kiedy ty jej nie masz? - powiedział jadowicie Goyle ale dziewczyna zignorowała go.

Miał ochotę wybuchnąć śmiechem 

- Co niby jest w tym śmiesznego? - zdziwili się uczniowie.

ale uderzenie zwaliło go z nóg.

- Zatłukę śmiecia! - warknął Łapa.

- Co ty sobie wyobrażasz? - ryknął wuj Veron.

- Ma prawo dostać swój list - warknęła ze złością Susan.

 Harry nie odezwał się. Wiedział, że cokolwiek spróbuje powiedzieć, obróci się przeciwko niemu.

- Ciekawe czemu? - prychnął Goyle.

- Jeszcze się pyta - warknął groźnie Łapa, obnażając zęby.

 Wuj wrzeszczał na Harry’ego przez pół godziny, 

- Dziwne, że podczas tego Harry nie ogłuchł - mruknął Lee.

- Widocznie jest to tego przyzwyczajony - podsunęła Padma.

a potem kazał mu iść do kuchni i przynieść filiżankę herbaty. 

- Harry nie jest twoim sługą!!!

 Harry poszedł do kuchni, a kiedy wrócił, listy akurat wpadły przez szparę prosto w ręce wuja Vernona.

- Grrr... To było to przewidzenia - powiedziała Tnoks.

 Harry zdążył zauważyć trzy listy zaadresowane tym samym zielonym atramentem.

- Jest ich więcej? - zdziwił się Dean.

- Tak, panie Thomas - odpowiedziała mu McGonagall - Liczba listów będzie stale wzrastać.

 - Chcę... - zaczął, ale wuj Vernon darł już listy na kawałki.

- Nie masz prawa! - zawołali Gryfoni.

Tego dnia wuj Vernon nie poszedł do pracy.

- Czemu? Czyżby ktoś się czegoś przestraszył? - zapytał sarkastycznie Pan Malfoy.

Został w domu i zabił gwoździami szparę na listy.

- Żałosne - prychnął Lucjusz - Nie powstrzymasz magii!

- Mam na nich sposób

- Ale się boimy - zakpili Ślizgoni.

 - wyjaśnił ciotce Petunii przez zęby, którymi ściskał kilka gwoździ. 

- Ohyda! - wzdrygnęli się uczniowie.

- Jeśli nie będą mogli dostarczyć listów, po prostu dadzą nam spokój.

- Nie byłabym tego taka pewna - mruknęła Astoria.

- Nie jestem pewna, czy to poskutkuje, Vernonie.

- Ona ma chyba po raz pierwszy rację - zdziwili się uczniowie.

 - I to na pewno nie pomoże tylko oszpeci dom - mruknęła pani Malfoy.

- Och, Petunio, oni rozumują bardzo dziwnie, 

- Może byś tak rozwiną tę myśl - powiedział słodko Lucjusz.

oni nie są tacy jak ty albo ja

- To przecież oczywiste - warknął Crabbe - Wy to nic nie warte śmiecie.

 - powiedział wuj Vernon, próbując wbić gwóźdź w kawałek owocowego ciasta, 

- I kto tu nie rozumuje normalnie?- spytał oburzony Alastor Mody.

- No na pewno nie jesteśmy jak ludzie, którzy wbijając gwoździe w ciasto - parsknął Anthony.

- Mugole w ogóle są głupi - rzucił ?, a Hermiona spojrzała na niego ostro.

który właśnie przyniosła ciotka Petunia.

W piątek przyszło aż dwanaście listów zaadresowanych do Harry'ego.

- Chciałbym zobaczyć jak się z tym męczą - rzekł rozmarzonym głosem Lee.

- Noo… - dodali bliźniacy

 Szpara w drzwiach była zabita, więc wciśnięto je przez szczelinę pod drzwiami, wetknięto w szpary po bokach, a kilka wepchnięto przez małe okienko łazienki na parterze.

- No cóż  takie sztuczki mogą doprowadzić do zniszczenia domu -  westchnął profesor Dumbledore, jednak pod ostrzałem nieprzychylnych spojrzeń Gryfonów z Neville i bliźniakami na czele, szybko zamilkł.

Wuj Vernon znowu nie poszedł do pracy. 

- Jakie to straszne?! I kto teraz utrzyma tę ,,biedną rodzinkę"? - zakpił Zachariasz.

- Niech go ktoś uciszy - wycedził Neville mocniej obejmując Sally.

Po spaleniu wszystkich listów wziął młotek i gwoździe, po czym pozabijał szpary i szczeliny w drzwiach frontowych i kuchennych, tak że nikt nie mógł wyjść. 

- I jak teraz weźmiecie mleko i jajka? - zachichotał Dennis.

Nucił pod nosem „Na palcach przez tulipany”

- Wątpię by on był normalny -mruknął?

 i podskakiwał przy najcichszym odgłosie. 

- I w dodatku tchórz! - zawyli Gryfoni.

W sobotę wszystko zaczęło się wymykać spod kontroli.

- No to teraz się zacznie - bliźniacy zacierali ręce, szczerząc swe ząbki.

Do domu przeniknęły dwadzieścia cztery listy, zwinięte w kulki i ukryte w dwóch tuzinach jajek, które zdumiony mleczarz podał ciotce Petunii przez okno w salonie. 

- Widzieliście jego minę? - parsknął śmiechem Lee.

Podczas gdy wuj Vernon dzwonił, wściekły, na pocztę i do mleczarni, 

- Współczuje osobom, z którymi on rozmawiał - wzdrygnęła się 

próbując znaleźć kogoś, komu by mógł złożyć zażalenie, 

- I tak nie znajdzie żadnej takiej osoby - oświadczył pewnie Percy.

ciotka Petunia miażdżyła listy na papkę w mikserze.

- Kolejny przykład na to, że to co mugole są nienormalni - westchnęła Amelia Bones.

- Bardzo jestem ciekaw, komu może aż tak bardzo zależeć, żeby się z tobą porozumieć? - zapytał Dudley 

- HOGWART!! - ryknęli uczniowie.

Harry’ego, jednak on miał to gdzieś. Bo już niedługo...

- Czyli niedługo dowiemy się co planuje - ucieszyli się uczniowie.

Kiedy w niedzielę rano wuj Vernon usiadł przy stole, wyglądał na człowieka zmęczonego i niezbyt zdrowego, 

 - Dobrze mu tak!

ale szczęśliwego.
- W niedziele nie przynoszą poczty 

-  Może mugolskiej nie przynoszą, ale czarodziejska poczta przychodzi codziennie - parsknął Ron.

- przypomniał im radośnie, rozsmarowując dżem po gazecie.

 - Z nim na pewno jest coś nie tak - mruknął Lee.

- Dziś nie będzie żadnych przeklętych listów...

 - Mylisz się - parsknął Ron.


Coś spadło przez komin i pacnęło go mocno w tył głowy. 

 - A nie mówiłem? - zaśmiał się rudzielec.


W następnej chwili jakieś trzydzieści albo czterdzieści listów wystrzeliło spod okapu kuchennego jak seria pocisków.

Uczniowie nie wytrzymali i wybuchnęli głośnym śmiechem, a po chwili dołączyli do nich  reszta zebranych.
- Nie chcą mu oddać listu, więc ich zbombardują - parsknęła Hermiona.

 Dursleyowie zrobili serię uników, ale Harry podskoczył, próbując złapać jeden list w powietrzu...

 - Dawaj Harry! Weź jeden i znikaj!

- Wynocha! WYNOCHA!
 Wuj Vernon zdążył złapać Harry’ego wpół i wypchnąć do przedpokoju.

- Łapy precz od Harry'ego!

 Po chwili z kuchni wypadła ciotka Petunia, a za nią Dudley, osłaniając głowy rękami. Wuj Vernon szybko zatrzasnął drzwi. Wszyscy słyszeli, jak nieprzerwany strumień listów wlewa się do kuchni, odbijając od ścian i podłogi.

- To się nie skończy, aż nie dostaniemy odpowiedzi, że Harry idzie do Hogwartu. Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć? - powiedziała McGongall.

- Dość tego - rzekł wuj Vernon, starając się mówić spokojnie, 

- Tak, a co chcesz zrobić? - zakpił Anthony.


ale jednocześnie wyrywając sobie spore kępki wąsów. 

- Tak wyrwij je sobie! Wyrwij! - skalandrowali wesoło bliźniacy Weasley.

- Za pięć minut macie być gotowi do opuszczenia domu.

 - On chce uciec  ale to mu nic nie da, bo sowa i tak go znajdzie - mruknęła Ginny.

 Spakujcie tylko niezbędne ubrania. Żadnych dyskusji!
Wyglądał tak groźnie, że ani ciotka, ani Dudley nie ośmieli mu się sprzeciwić.

 - On nie wygląda strasznie tylko śmiesznie - powiedział jeden z aurorów.


Jednak Harry'emu to było obojętne, może to ułatwi plan. 

 - Co on kombinuje? - zastanawiali się uczniowie.


Dziesięć minut później udało im się wyłamać pozabijane drzwi 

 - Ciekawe czy to tego wykorzystali Harry'ego czy też mors masz trochę siły w tym tłuszczu? -  spytał Seamus.


i po chwili siedzieli w samochodzie, pędząc ku autostradzie. Dudley chlipał na tylnym siedzeniu; oberwał od ojca po głowie, kiedy próbował wcisnąć do torby sportowej telewizor, wideo i komputer.

 - Nie popieram bicia dzieci ale on zasłużył - powiedziała Padma.

 Jechali i jechali. Ciotka Petunia nie śmiała nawet zapytać, dokąd jadą. Co chwilę wuj Vernon zakręcał ostro i przez jakiś czas jechał w przeciwną stronę niż dotychczas.

 - I tak mu to w niczym nie pomoże, bo sowy nie da się oszukać w dziewięćdziesięciu ośmiu przypadkach.
 
 - Odczepić się od nich... zgubić ich - mruczał pod nosem za każdym razem. 

 - Oszalał. Po prostu oszalał - potrząsnął głową Ron.

Przez cały dzień nie zatrzymali się, aby coś zjeść lub czegoś się napić. Kiedy zapadł wieczór, Dudley wył jak pies. Tak podłego dnia nie przeżył jeszcze nigdy w życiu.

- Jakoś mi się na współczucie dla niego nie zbiera, a wam? - spytał Fred, a wszyscy pokręcili głowami.

Był głodny, przepadło mu pięć programów telewizyjnych i jeszcze nigdy nie upłynęło aż tyle czasu, odkąd po raz ostatni zrobił krwawą miazgę z kilkunastu przeciwników w grze komputerowej. 

- Przecież to tragedia! I co teraz biedny Dudziaczek pocznie bez swej ulubionej gierki i telewizji? On przecie umrze z tęsknoty! - powiedział dramatycznym głosem Colin.

Wuj Vernon zatrzymał się w końcu przed ponuro wyglądającym hotelem na przedmieściu jakiegoś dużego miasta. Dudley i Harry dostali jeden pokój z bliźniaczymi łóżkami i wilgotnymi, zatęchłymi prześcieradłami.

 - FUJ!! To ma być hotel? - wzdrygnęła się Pansty.


 Dudley chrapał, ale Harry i tak nie spał, siedząc w oknie, patrząc na światła przejeżdżających samochodów i rozmyślając...

 - O czym on tak myśli? - zastanawiali się zebrani.


Następnego dnia dostali na śniadanie wyraźnie przeterminowane płatki kukurydziane

- Ohyda! Ja tego jeść nie będę! - zawołał Ron, powodując wybuch śmiechu.

i pomidory z puszki na zimnych tostach.

 Właśnie skończyli, kiedy do ich stolika podeszła właścicielka hotelu.

 - Kto się założy, że niesie listy dla Harry'ego? - powiedział George.

- Przepraszam, ale ktoś z państwa jest chyba panem H. Potterem? Właśnie przynieśli mi do recepcji ze sto takich listów.

 - Mówiłem! - mruknął starszy bliźniak.

Podniosła list, tak że każdy mógł przeczytać wypisany zielonym atramentem adres: Pan H. Potter Pokój 17 Hotel „Dworcowy” Cokeworth

 - Sów nie da się oszukać!


Harry sięgnął po list bez większych nadziei, ale wuj Vernon podbił mu rękę w powietrzu i sam złapał kopertę. 

 - Dupek, jak on może tak robić? Przecież to są listy do Harry'ego i nic tego nie zmieni - syknęła Hermiona.

- On po prostu jest idiotą i nie rozumie, że Harry i tak pójdzie do Hogwartu - powiedział Remus.

Kobieta wytrzeszczyła oczy.
 - Ja je wezmę - powiedział wuj Vernon, zrywając się z krzesła i wychodząc za nią z jadalni.
 - Kochanie, czy nie byłoby lepiej wrócić do domu? - zapytała nieśmiało ciotka Petunia kilka godzin później, ale wuj Vernon sprawiał wrażenie, że jej nie słyszy.

 - Pantoflarz udaje, że nie słyszy, bo oszalał i chce uciec. Ignoruje ją dlatego, że wie, że jeśli odpowie, ona zmusi go do powrotu - stwierdził Anthony.

Nikt nie miał pojęcia, dokąd właściwie jadą i czego wuj szuka. Raz zatrzymał samochód pośrodku wielkiego lasu, wysiadł, rozejrzał się, potrząsnął głową, wrócił do auta i ruszył dalej. 

- Gdyby to działo się w tych czasach wziąłbym go na przebadanie, bo podejrzewam załamanie nerwowe - stwierdziła Hermiona - Czy on naprawdę nie rozumie, że łatwiej byłoby dać Harry'emu list i mieć to z głowy?

To samo wydarzyło się pośrodku pola ornego, w połowie długiego mostu i na szczycie wielopoziomowego parkingu.

- Zwariował i tyle - powiedziała Susan.

- Listy go wykończyły ale będzie miał na przyszłość nauczkę - podsumował Ernie.

 - Tatuś zwariował, prawda? - zapytał po południu Dudley ciotkę Petunię.
Wuj Vernon zaparkował na plaży, zamknął ich w samochodzie i zniknął.

 - Matka i tak ci tego nie potwierdzi, że twój ojciec jest szalony, bo nie chce byś uważał go za świra - skwitował an Weasley.


Zaczęło padać. Wielkie krople bębniły w dach samochodu. Dudley chlipał, cały zasmarkany.

- Biedactwo, popłakał się - wybuchnęli śmiechem Ślizgoni.

 - Dzisiaj jest poniedziałek - biadolił. - Wieczorem będzie „Wielki Humberto”. Chcę się zatrzymać gdzieś, gdzie będzie telewizja.

- Płakał, bo chcę obejrzeć serial? - spytała zdziwiona Hermiona - Ten chłopak powinien iść do ośrodka uzależnień, żeby go wyleczyli z nałogu!

Poniedziałek.

A więc to już jutro są jego urodziny.

 - Jupi! - zawyli uczniowie z Gryfonami na czele.

Już nie mógł się doczekać. 

- Jak my wszyscy, gdy chodzi o urodziny - zaśmiał się Colin.

Chciałby zobaczyć miny Dursleyów, kiedy wszystko zacznie.

 - Co on takiego chce zacząć? - zdziwili się obecni.

A skoro jutro są jego urodziny to na pewno nie będzie ten dzień specjalnie przyjemny.

 - Nawet tego dnia nie traktują Harry'ego normalnie? - zdziwił się Dean.
- Według mnie tego dnia traktują go jeszcze gorzej - mruknął ponuro Ron.

 Już kilka lat temu, kiedy ten jeden, jedyny raz zapytał się o prezent urodzinowy, wuj Vernon uśmiechnął się do niego nieprzyjemnie i powiedział, że jest już za duży na prezenty.

 - Z duży na prezenty? - wrzasnęli uczniowie - Co on sobie wyobraża?!

 A co było dalej wolał nie pamiętać 

- Jeśli to było to co po urodzinach Dudleya to się nie dziwię - powiedziała cicho Laveander.

ale niestety pamiętał każdy nawet najbardziej parszywy dzień swojego życia

- Harry ma fotograficzną pamięć? - powiedziała zszokowana Hermiona - Ale skoro tak to powinien się uczyć lepiej, prawda?
- Harry pamięta całe swoje życie, a ciebie dziwią jego słabe oceny?!? - zawołał Ron.

 z wyjątkiem okresu jaki spędził z rodzicami.

 - Czyli jednak nie całe - mruknął posępnie Ron.

 Jego pamięć zaczynała się od tych różnych głosów, przerażającego śmiechu i dziwnego zielonego światła.

 - To ta noc... - szmer potoczył się przez Wielką Salę.

Ale jakby nie było jutro zacznie żyć na nowo.

 - Okej... Cokolwiek planuje Potter zamierz rozpocząć to w swoje urodziny - powiedział Teo.

Niech Dursleyowie zaczął się bać. 

 - Oni się mają bać? Co on takiego planuje? - zdziwili się obecni. 

Mimika twarzy Harry'ego szybko uległa zmianie, gdy wuj Vernon wrócił uśmiechnięty.

 - No widok tego morsa szybko psuje humor - mruknął Dean.

Niósł jakiś długi, wąski pakunek i nie odpowiedział ciotce Petunii, kiedy go zapytała, co kupił.

 - Na pewno nie jest to prezent dla Harry'ego - westchnęła ciężko Hermiona.

- Znalazłem wspaniałe miejsce! - oznajmił. - Szybko! Wszyscy wysiadają!

 Było bardzo zimno. Wuj Vernon wskazywał na coś, co wyglądało jak wielka skała wystająca z morza. 

 - Zamierz ich utopić? - zawołał szokowany Dennis.
- Pewnie tam coś jest - uspokoiła go Ginny.

Na jej szczycie widniała jakaś mizerna chałupka. 

 - I to wszystko, aby uniknąć poczty? - parsknął Remus.Sam pomysł wydawał się czarodziejom tak absurdalny, że już po chwili słychać było wybuchy śmiechu.

- Ten mugol ma poczucie humoru - stwierdził Knot.

Jedno było pewne: nie należało się tam spodziewać telewizora. 

 - No to sobie Dudley nie obejrzy swojego ,,Wielkiego Huberto'' - parsknął Lee.


- Na noc zapowiadają sztorm 

- Nawet sztorm nie zatrzyma sowy, najwyżej opóźni - powiedział Percy.

- powiedział wuj Vernon wesoło, zacierając dłonie. - A ten zacny jegomość zgodził się pożyczyć nam łódź!
W tym momencie podszedł do nich jakiś bezzębny staruch, wskazując na starą szalupę, podskakującą na stalowo-szarej wodzie.
 - Zdobyłem też trochę prowiantu - rzekł wuj Vernon

 - Czyli w tym pakunku jest jedzenie - ucieszył się Ron.

 - więc wszyscy na pokład!
 W łodzi było przeraźliwie zimno. Lodowate rozpryski fal i krople deszczu spływały im po plecach, a mroźny wiatr chłostał im twarze. W końcu - a wydawało się, że upłynęły całe godziny 

 - Znając życie, minęło pewnie tylko kilka minut - mruknął Rufus Scrimgeour.

- dopłynęli do owej skały, gdzie wuj Vernon, potykając się i ślizgając, powiódł ich do zrujnowanego domu.

- Mają spędzić sztorm w jakiejś ruderze?! Dursley sobie chyba kpi! - krzyknęła oburzona Amelia Bones.

 Wewnątrz było okropnie: cuchnęło zgniłymi wodorostami, wiatr gwizdał przez dziury w drewnianych ścianach, a puste palenisko zamokło. Na dodatek dom miał tylko dwie izby. 

- I czwórka ludzi ma się tam pomieścić?- zawołała Narcyza.

„Prowiant” wuja Vernona okazał się czterema torebkami chipsów i czterema bananami. 

- I to niby ma starczyć dla dwójki dzieci i dwójki dorosłych? — krzyknął ktoś z tłumu zebranych.

-Ten mężczyzna oszalał!
- Teraz się skapnąłeś?

Próbował rozpalić ogień, ale torebki po chipsach narobiły tylko trochę dymu i zwinęły się w ruloniki.

- Zastanawiam się, jak mugole radzą sobie bez magii? - spytała Fleur.

Hermiona i reszta mugolaków zachichotali.

- Mają wiele zastępstw na przykład: elektryczność, prąd, internet i wiele, wiele innych udogodnień. Niektóre ich wynalazki są naprawdę genialne i bardzo ułatwiają im życie! Chociażby taki telefon! Coś jak lusterko dwukierunkowe, chociaż on czasem zawodzi, a lusterko nie - zawołał pan Weasley.

 - Teraz mogą nam nakichać, co? - zagadywał wesoło.

- Może i mogą, ale z pewnością dostarczą Harry'emu list.

 Był w bardzo dobrym nastroju. Najwidoczniej uznał, że nikt nie dostarczy tu poczty, zwłaszcza podczas sztormu. 

- Zmartwię cię, sowa dostarczy — powiedział Remus.

Harry stwierdził, że to jakaś nowa obsesja wuja na punkcie poczty. 

 - Nowa? To ten mugol ma ich więcej? - zdziwiła się madam Pomfrey.

Jednak teraz już wszystko miał gdzieś. Tylko te kilka godzin...

 - Czyli on ma zamiar zacząć o północy? - domyślił się Anthony.

Kiedy zapadła noc, rozpętał się zapowiadany sztorm. Olbrzymie fale chłostały ściany chatki, a dziki wiatr łomotał w brudne okna. Ciotka Petunia znalazła kilka zapleśniałych koców i zrobiła Dudleyowi posłanie na zjedzonej przez mole kanapie.

- Nie wygląda to zachęcająco -powiedziała z pogardą Pansty.

 Ona i wuj Vernon zajęli kulawe łóżko w sąsiedniej izbie, a Harry musiał sobie znaleźć najbardziej miękki kawałek podłogi

- Podłogi?!? Nawet podczas sztormu nie zamierzacie traktować go normalnie?!?
 Rozległy się współczujące westchnienia. Czemu Dursleyowie musie traktować Harry'ego tak okropnie? Tego nikt z zebranych nie wiedział.

 i zwinąć się na nim w kłębek pod najcieńszym i najbardziej postrzępionym kocem.

- Jak tylko ich znajdziemy to nie ręczę za siebie - warczał Remus, a Syriusz w postaci Łapy zerwał się gwałtownie, czym przeraził uczniów.

 Był przyzwyczajony do gorszych warunków, więc to było niczym luksus. 

 - Jeśli on TO uważa za luksus, to ja nie chce wiedzieć jak wcześniej traktowali go ci mugole! - zawoła Sally.

Sztorm rozszalał się na dobre i Harry nie mógł zasnąć, co właściwie było mu na rękę.

- Biorąc pod uwagę co on planuje, to nic dziwnego - mruknął Michael.

Dygotał z zimna i przewracał się na twardej podłodze, czując, jak burczy mu w brzuchu z głodu. 

 - Och, Harry - rozległy się ciche westchnięcia.

Ten ostatni raz... Ta ostatnia godzina... - powtarzał sobie patrząc na podświetloną tarczę elektronicznego zegarka, połyskującej na zwisającej z kanapy ręce Dudleya. Grzmoty skutecznie zagłuszały chrapanie, a Harry leżał i zbierał włoku siebie energie.

- O czym on na Merlina, gada? - zawołał Lucjusz patrząc na ekran na którym widać było jak wkoło Pottera zbiera się czysta magia.

- On nie ma pojęcia o istnieniu magii, pamiętacie? - westchnął Nick przytulając się do Freda. Pamiętał jak Harry użył czystej magii na jego rodzicach. Był to widok jednocześnie przerażający i urzekający. Istota magii Harry'ego była taka oszołamiająca.

Doskonale wiedział, że Dursleyowie nie będą pamiętać o jego urodzinach. 

 - Urządzę ci kilka urodzin w roku - zobowiązał się Syriusz.


A skoro mowa o nich, to ciekawe czy nadawca listów zauważy zmianę i sprawdzi co się stało. 

 - Zaczynam się bać tego co Harry zaplanował - zmartwiła się Hermiona.
 

Kilka minut przed północą Harry usłyszał jakieś okropne trzaski. Miał nadzieję, że skała się nie zapadnie,

- Nawet tak nie mysl 'Arry - szepnęła żałośnie Fleur.

chociaż z drugiej strony może to by było dla niego prostsze, gdyby tak się stało. 

 - Harry, co ty planujesz?

Może jak zajdzie po Rie,

 - On zamierza tam po nią pójść? A po co? - zdziwili się obecni.


 do pójdzie do domu na Privet Drive skradnie jeden i zobaczy co od niego chciał ich nadawca?

- Dostaniesz list przed powrotem na Privet Drive, mogę się założyć - szepnął pustym głosem Remus.

Nagle usłyszał dziwne łomotanie, a potem skrzypienie. Skała zapada się w morze?

- 'Arry! - zawołała Fleur.

 Przeszło mu przez myśl ale szybko ją od siebie odtrącił.

Już czas. 

Wstał i...

 BUUM.

 - Co się stało? - krzyknęli zebrani.

Cała chatka zadygotała,

 -To przez sztorm, czy co się tam dzieje? - zawołał zdziwiony Dean.

 a Harry spojrzał w stronę drzwi, skąd dochodził dźwięk. Ktoś był na zewnątrz

- Co?
- Nareszcie się doczekaliśmy, osoby z Hogwartu!


 i najwyraźniej łomotał w drzwi.

- Ciekawe kto to? - zastanawiał się Ron
- TO co może tak mały zakładzik? - zaproponował George, zacierając ręce.

 * * *

I jak wam się podobało? 
Wiem, że trochę późno ale życzę miłej nocy! Pozdrowionka! 
                                                                                    Amei